Deze column is geschreven door en copyright van De Stormvogel
Een grasmat vol… Ja wat eigenlijk? Waar heb ik naar gekeken maandagavond?
Over die eerste helft… dat was een marteling voor elke voetballiefhebber.
Alle begin is moeilijk is een bekend spreekwoord. Zo lukt het mij nog niet om in een vast column-schrijf-ritme te komen. Deze column had ik dan ook graag direct de ochtend na de ‘wedstrijd’ tegen Duitsland willen schrijven en posten, maar als je tegelijkertijd een mooi, nieuw platform aan het opbouwen bent, dan is de dag zo om.
Dat gold niet voor de eerste 45 minuten ‘voetbal’ van Nederland. Dat was een marteling voor elke voetballiefhebber.
Onze spelers op de grasmat deden me denken aan op pad gestuurde bladblazende tomingroepjes als het buiten flink waait…
Waarbij ik dan -al geërgerd door het
lawaai- me vaak hardop uitspreek: “Wat zijn jullie nou aan het doen? Wáár zijn jullie mee bezig echt?“
Niet dat ze me kunnen horen en bovendien voeren ze gewoon hun werk uit zoals opgedragen. Zij wel.
Waarom onze spelers dan niet? Ze passten in ieder geval niet naar elkaar alsof ze ‘Blind’ waren. Toch leek het er op dat de meesten de bal niet eens hebben gezien, bedolven onder het door zichzelf gecreëerde denkbeeldige bladerdek.
Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar als het Nederlands voetbal betreft, dan wil ik geen blije Duitsers zien op weg naar huis voor wie de grasmat bladvrij is gemaakt door hun buren.