De onbekende koffer.
Oktober 2024.
Echter, ik had niet gerekend op de onbekende koffer die dag…
De avond ervoor had ik voor de zekerheid de aankomsttijd nog gecontroleerd en dat was om acht uur ‘s ochtends exact. Wekker gezet om half zeven zodat ik om zeven uur kon vertrekken met de auto naar Schiphol om daar ruim voor aankomsttijd te zijn. Gezien de vorige vluchten duurde het uitchecken gemiddeld tussen de 30 en 45 minuten voordat ik mijn vriendin in mijn armen kon sluiten dus ik ging ervan uit ruim op tijd aanwezig te zijn.
Het was lekker weer voor oktober, maar die ochtend nog te koud om met het dak open te rijden. Rond kwart voor acht parkeer ik mijn auto, loop rustig de luchthaven binnen en ga op weg naar aankomsthal 3. Halverwege gaat mijn telefoon en zie ik dat het mijn vriendin is die belt. Enigszins verbaasd neem ik op en vraagt ze mij waar ik ben. Tot mijn verbazing vertelt ze me dat ze al een tijdje op mij staat te wachten bij de uitgang van aankomsthal 3. Ik versnel mijn loop er naar toe maar zie haar niet staan. Ik draai me om en blijkt dat ik haar straal voorbij ben gelopen op nog geen meter afstand van haar vandaan. (Ik was wellicht nog niet helemaal wakker en had beter wel met het dak naar beneden, koude wind in mijn gezicht in mijn cabrio naar Schiphol kunnen rijden.) Hardop lachend loop ik naar haar toe en hoor ik dat het vliegtuig al om kwart over zeven was geland bij de nieuwe gate en dat het uitchecken nu een stuk sneller gaat. Inpakken en wegwezen maar!
De codekraker.
Thuis aangekomen en na even bijgepraat te hebben was het tijd om de koffers uit te gaan pakken. Op alle drie de koffers zaten dezelfde tsa-slotjes met allemaal dezelfde driecijferige code. Ik begon met de kleinste koffer van de drie.
De twijfel slaat toe. Dan maar het internet op en zoeken op “tsa-slot security code resetten”.
Voor vertrek had ik de code voor de zekerheid opgeschreven en het slotje sprong open. Vervolgens de slotjes van de middelste en de grote koffer. De laatste weigerde echter open te gaan. Combinaties geprobeerd door volgorde om te draaien, want misschien hadden we net deze koffer met een andere code ingesteld. Maar nee. Toch nog maar een keer proberen met de opgeschreven code. Nee, weer niet! De twijfel slaat toe. Dan maar het internet op en zoeken op “tsa-slot security code resetten”.
Een hele waslijst aan YouTube filmpjes vullen mijn scherm, zoekend naar de juiste uitvoering. Na verschillende filmpjes bekeken te hebben, lukt het me nog steeds niet om het slot open te krijgen.
De irritatie begint toe te nemen en ik besluit het slot met een slijpschijf open te maken. (Onder enthousiaste druk van mijn vriendin, want in de koffer zaten op maat gemaakte gordijnen uit Kenia en mijn vriendin wilde ze heel graag laten zien.) Ik zet de slijpschijf op het slot en pats! Het slot breekt doormidden en ik open de kofferdeksel. Er ontsnapt direct een vreselijk muffe lucht uit de koffer. Een oude versleten schoen hangt naar buiten, een wirwar van overhemden en broeken staren ons aan.
Geen gordijnen te bekennen.
We kijken elkaar stomverbaasd aan, maar dan simultaan een helder moment. We kijken op het label en ja hoor, andere naam, andere plaats. De onbekende koffer, die uiterlijk exact lijkt op de koffer van mijn vriendin, is per ongeluk door haar van de bagageband meegenomen. Het toeval is ook nog dat deze koffer kort achter de middelste koffer die wel van mijn vriendin was op de bagageband verscheen, dus tja. Je verwacht het niet, in die serie van drie, dat één koffer van iemand anders is, gezien de identieke gelijkenis.
Door 16 (sixteen).
Wat nu? Via de website van KLM bel ik met het KLM contactcentrum en zij adviseren mij om met de onbekende koffer naar Schiphol te komen en naar Door 16 te gaan. Toen ik de medewerker Door 16 (sixteen) hoorde zeggen, klonk dat mij heel mysterieus in de oren en moest ik gelijk denken aan Area 51 (fifty one). Ze delen nog mede dat Door 16 op dezelfde verdieping zit als aankomsthal 3.
Aangekomen bij aankomsthal 3 zie ik een lift waarop staat Lost Bagage. Niet Door 16, maar een andere optie heb ik niet of zie ik niet. (Trouwens absurd dat alles in het Engels is op deze Nederlandse luchthaven en de Nederlandse taal nog maar sporadisch te zien en te horen is.) Ik met de koffer de lift in en we gaan naar beneden. Vreemd. Aankomsthal 3 met de lift is een verdieping omhoog, dat weet ik inmiddels wel. Misschien zit ik toch fout.
Ik vertel het verhaal aan de medewerker bij Lost Bagage, die zegt dat dit niet het juiste loket is. Ik moet echt naar Door 16. De tweede uitleg is als volgt: ik moet naar aankomsthal 3, helemaal naar het eind lopen en dan zie ik het vanzelf. Ik weer met de onbekende koffer in de lift naar aankomsthal 3 en loop helemaal naar het eind. Niks te zien.
Ik spreek een floor medewerkster aan en die vertelt me dat ik door mag lopen naar de swiss air service balie. Swiss air service balie? Compleet in de war van deze derde uitleg ga ik weer ‘op reis’ met de onbekende koffer. Na een heel stuk te hebben gelopen kom ik daar aan en na lang wachten wordt mij verteld dat ik naar het klm service center moet… Daar aangekomen word mij verteld dat ik bij Door 16 moet zijn! Dat was uitleg vier. Een diepe zucht en na veel lopen, vragen en nog meer lopen door Schiphol blijkt dat Door 16 alleen via de lift helemaal aan het einde van vertrekhal 3 te bereiken is. (Eigenlijk wil ik mijn zoektocht staken, maar “de gordijnen, de gordijnen” hoor ik de stem van mijn vriendin in mijn hoofd.) Ik begin dus aan de zoveelste nieuwe poging. Ik loop terug naar aankomsthal 3 en ja hoor, daar zie ik eindelijk een klein lifthokje. Deze lift gaat alleen één verdieping naar beneden en dan kom je direct uit bij het loket en die staat nota bene in de grote aankomsthal helemaal achterin!
Ik meld me aan, word van top tot teen gescand en gevraagd of ik geen scherpe voorwerpen et cetera bij me heb. (Nee! Alleen een verkeerde koffer!) Mij wordt verteld, en ik hoop echt dat dit de laatste uitleg is, dat ik naar Delayed Bagage moet gaan.
En dan begint het. Na door Door 16 te gaan, kom je terecht in een wonderlijke wereld van kleurrijke groene neon balken en doodlopende gangen. Een gigantisch doolhof (voor mij althans), want nergens aanwijzingen dus bleef ik ook hier heen en weer lopen. Overal gingen spotlights van de beveiliging aan als ik ergens heen liep, maar verder weinig servicepersoneel of marechaussees te bekennen aan wie ik kon vragen of ik goed liep. Ondertussen vielen de zweetdruppels als pegels van mijn gezicht, want ik had dag 1 van de Schipholse vierdaagse er inmiddels wel op zitten. Maar dan, gelukkig! Verderop zie ik een bescheiden bordje en ja ik ben er!
De juiste koffer, maar…
Een uiterst vriendelijke medewerker helpt me direct en na overhandiging van het ticket en paspoort van mijn vriendin komt echt háár koffer tevoorschijn. Eindelijk! Na inmiddels een paar uur te hebben rondgezworven in de catacomben van Schiphol heb ik haar koffer en wil ik zo snel mogelijk naar huis. De uitgang nu. Hoe kom ik weer terug? Na weer veel heen en weer lopen kom ik terecht bij de bagagebanden van aankomsthal 3, maar ik heb niet door dat de uitgang daar zit en ik eigenlijk gewoon naar buiten had kunnen lopen. Dus ik vraag met mijn inmiddels rood aangelopen hoofd aan een douanier waar de uitgang is, dat ik net een ‘verkeerde’, onbekende koffer heb ingeleverd en dat ik de juiste koffer nu in mijn bezit heb…
Dat had ik niet moeten doen!
De douanier ondervraagt mij direct, hoort van mij het hele verhaal, slaat meteen aan en ik moet mee voor controle! Ik kan volgens hem een koffer hebben opgehaald waar wellicht dingen in zitten die strafbaar zijn. Moedeloos slenter ik achter hem aan. Alles moet eruit en er wordt een soort spinazie groenten aangetroffen in krantenpapier gewikkeld en dat mag niet! (Mijn vriendin had het alleen gehad over de gordijnen, niet over de groente!)
Tenslotte na een hele uitleg wat wel en niet mag besluit hij het bij een waarschuwing te laten en gaat de deur naar de aankomsthal open. Het was inmiddels al donker aan het worden. Behoorlijk fris buiten, maar ik besluit om de terugreis wat plezieriger te maken door de kap van de cabrio open te gooien en met een blij hoofd terug te rijden naar huis. (Voor de automobilisten die mij passeerden en dachten: ‘wat is dat voor malloot?’, kunnen hier op Collectief Eensgezind lezen waarom deze malloot dat dus deed.)
Maar de koffer was terecht!