Pasen.
De lentezon scheen fel op de glanzend blauwe Adidas sportschoenen van Frans Timmermans. Hij huppelde bijna, zo opgetogen was hij. Hij had het Gouden Ei gevonden, daarvan was hij overtuigd. Niet een letterlijk ei natuurlijk, maar een metaforisch ei, eentje van puur politiek goud.
Hij ging PvdA en GroenLinks fuseren, een meesterzet!
Hij ging PvdA en GroenLinks fuseren, een meesterzet! De nieuwe partij zou een onstuitbare groene, sociaaldemocratische kracht worden, en hij, Frans Timmermans, de haas die het voor elkaar had gekregen. Hij zag zichzelf al huppelen door het Binnenhof, toegejuicht door de menigte.
Maar de kiezers dachten er anders over. De lijsttrekkersuitslag was een koude douche. Het Gouden Ei bleek een gewone kiezel te zijn, dof en grijs. De glans van Frans’ nieuwe Adidasjes verbleekte met de dag. Hij had alles gegeven, al zijn politieke handigheid, zijn charisma, zijn overtuigingskracht. Het mocht niet baten.
Brussel.
Gedesillusioneerd zocht hij zijn heil in Brussel, waar hij zijn verdriet probeerde te verdrinken in de krochten van de Europese Commissie. Maar ook daar vond hij geen troost.
De echo’s van de lijsttrekkersnederlaag bereikten hem zelfs in de gangen van de Berlaymont. Collega-Eurocommissarissen, diplomaten, zelfs de koffiejuffrouw, ze leken allemaal te gniffelen.
Overal waar hij ging, zag hij besmuikte glimlachjes en hoorde hij gefluister. Frans voelde zich een karikatuur.
De Limburgse heuvels.
Met hangende pootjes keerde hij terug naar zijn geliefde Limburg. De Limburgse heuvels, ooit een bron van inspiratie, boden nu slechts een troosteloze aanblik.
Bij thuiskomst trok hij zijn blauwe Adidas sportschoenen uit – de stille getuigen van zijn mislukte missie – en hing ze symbolisch aan een treurwilg in de tuin.
De politiek, het gekonkel, de eindeloze vergaderingen, hij wilde er niets meer mee te maken hebben.
Hij had zijn lesje geleerd. Soms vind je, ondanks je glimmende nieuwe schoenen, gewoon geen Gouden Ei. En soms is het beter om gewoon te stoppen met zoeken. Frans Timmermans, de paashaas die geen eieren meer wilde verstoppen, trok zich terug in de anonimiteit van het Limburgse landschap.
Het enige geluid dat nog te horen was, was het zachte ruisen van de wind door de wilgentakken, waar zijn blauwe Adidasjes zachtjes heen en weer wiegden.
[/membership]