Deze column is geschreven door en copyright van: De Stormvogel
Geen zuchtje wind. Er wordt gepuft en gezucht. Dit wordt door anderen weer ingeademd, als een dikke laag smog waaruit je niet kunt ontsnappen. Terwijl je buiten bent. Iedereen ziet er ranzig uit. Ik zie gewoon dat iedereen stinkt. Zweet bestaande uit bier en van slachtafval gemaakte barbecueworsten gutst uit mensen van wie…
Blote voeten met harige hamertenen op straat, gras en strand.
…ik niet wil zien dat het uit hun vadsige lijven gutst, dwars door hun polyesterkleding heen. Dorpen gaan nog wel. Steden niet. Daar is geen ontkomen aan de illegaal geloosde pis en afval-walmen. Blote voeten met harige hamertenen op straat, gras en strand. Braakneigingen krijg ik er van. In staat om te kotsen als je te dicht bij me in de buurt komt. Zomer in Nederland.
De afgelopen weken voelde het alsof ik één hele lange opvlieger had. Vieze, benauwde pleurishitte met je veel te hoge luchtvochtigheidsgraad!
Traditiegetrouw klaag ik als Nederlander over het weer.
Als Nederlander mag ik dat. Ik hoor dat te doen. Het wordt van me verwacht. Dus laat me. Deze traditie nemen jullie niet van ons af. Met jullie bedoel ik lui die tradities van ons afnemen. Lui die uit naam van de Nederland(ers) die nu leven, excuses aanbieden voor dingen waar geen excuses voor aangeboden zou hoeven worden. Lui of lullo’s als Rutte. Klagen over het weer is de enige traditie die we als Nederlanders hebben waar we ons excuses (nog) niet voor aan hoeven te bieden.
Mijn weerbericht?
Laat ik het simpel houden: het is gewoon weer ranzig weer.