Geschreven door De schrijfster (pseudoniem)
Ik ben natuurlijk niet zomaar een rechtszaak begonnen. De woningcorporatie liet me geen andere keus. Ze wisten dat door onder het mom van verduurzaming zomaar een grondrecht, het recht op zelfbeschikking van bewoners af te nemen (houtkachel, open haard), dat daartegen geprotesteerd zou worden. Daarom werd de 70%-claim, het percentage van bewoners die in dienen te stemmen met de renovatie ten behoeve van ‘verduurzaming’, een essentiële (maar in mijn optiek laakbare) strategie. Het werd en is nog steeds de belangrijkste juridische moker waar woningcorporaties zich achter verschuilen (redelijkheid en billijkheid) om verduurzamingsplannen door te drukken en aan huurders op te dringen. Een claim die de woningcorporatie koste wat kost wilde behalen, want dan hoefden ze zelf geen juridische procedures te starten…
Je hebt het alleen door, als je het door hebt.
De meeste bedrijven en organisaties hopen er op dat mensen niet (goed) lezen. En dan heb ik het niet alleen over de kleine lettertjes. Ze zorgen er voor dat teksten en vragen vaak vaag en summier zijn. Vooral niet uitweiden over de zaken die ze eigenlijk niet willen vermelden, maar wel verplicht zijn om te vermelden. Zo bleef de betreffende woningcorporatie in de begeleidende brieven extreem vaag over juridische stappen. Je moest zelf maar ontdekken hoe je dat moest doen. Of je zelf een bezwaarschrift in kon dienen of dat je een advocaat in moest schakelen.
Ook waren ze er op gebrand om de 70% ‘akkoord’ te kunnen claimen. En tja, als ze willen dat je ergens mee akkoord gaat…
Psychologische trucjes.
Puur en alleen al door het lezen van het woord ‘akkoordformulier’ of ‘akkoordverklaring’ word je als bewoner de richting opgeduwd om akkoord te gaan. Het zaadje is geplant… Het is aan jou om dit te herkennen als onkruid, wat je eerst met wortel en al dient te verwijderen om zo de eigen onbevooroordeelde keuze te behouden en zelf af te wegen voor welk(e) plan(t) je uiteindelijk kiest.
Ook het invullen bleek nog een hele opgave, want de akkoordverklaring was verbazingwekkend knullig -of juist heel geniepig- in elkaar geknutseld. Je moest als nee-stemmer op jouw ‘akkoordformulier’ heel goed opletten dat je niet per ongeluk toch ‘voor akkoord’ zou tekenen.
Bewoners een deadline, maar de woningcorporatie nam ruimschoots ‘lobbytijd’.
Bewoners moesten het ingevulde formulier vóór een door de woningcorporatie bepaalde datum inleveren. Deze deadline was blijkbaar erg belangrijk, want het stond dik gedrukt in de brochure en de begeleidende brief. De alarmbellen hadden bij mij toen al af moeten gaan, omdat er met geen woord werd gerept over wanneer we dan de uitslag konden verwachten.
Wel geteld kregen de bewoners 10 dagen om te beslissen en het formulier in te leveren. Dat is best kort dag… Bovendien was het begin september, net na de zomervakantie, niet echt een tijd dat je op je qui-vive bent of zin hebt om formulieren in te vullen. Onderling wisten we wie er tegen zouden stemmen en dat zou precies genoeg zijn zodat de woningcorporatie de 70% niet zou behalen.
Maar…
Na de deadline heeft de betreffende woningcorporatie gewoon maar even drie weken de tijd genomen om de 70%-claim te behalen… Op een gehaaide manier. Ze hebben alles uit de kast gehaald om nee-stemmers -nou, laat ik het netjes houden- om te praten en over te halen. En dat is ze helaas bij één bewoner uiteindelijk gelukt. Een andere nee-stemmer hield voet bij stuk toen hem een nieuwe keuken werd aangeboden in ruil voor een ja-stem en beet de woningcorporatie vervolgens toe: Ik laat me niet omkopen!
(Al mag je tegenwoordig niet meer spreken van omkopen, men noemt dit ‘lobbyen’ en dan mag het wel. Lobbyen mogen jij en ik ook. Maar ja in de praktijk wordt zoiets erg bewerkelijk als je geen handige Harry bent en geen nieuwe keuken of badkamer aan kunt bieden in ruil voor een tegenstem.)
Conclusie:
Echte uitslag: 70% niet behaald.
Gecorrumpeerde uitslag: 70% wel behaald.