Deze column is geschreven door en copyright van De Stormvogel
Voor volk en vaderland. Dachten we. Maar ja.
Het -“het moet anders, het moet beter”- gebed.
In Wolfsburg begint de dag, na de ontstellend slechte wedstrijd, voor een deel van de spelers zoals gebruikelijk met ‘god’ aanbidden. (NOS-verslaggever Jeroen Stekelenburg zou met bovenstaande zin zijn dagelijkse update kunnen beginnen, maar ik denk dat hij nog niet helemaal bekomen is van de “wanvertoning” van een handjevol discipelen.)
Als een gekke dwarrelbal is het ‘geloof in god’ de breiselectie binnengerold. Een aantal van hen komt elke dag even samen om te bidden. En was het maar het geloof in eigen kunnen, in een niet te vermurwen teamgeest en in voetbalgod Cruijff die ze aanbeden, dan had heel Nederland nu waarschijnlijk niet met een gevoel van ongeloof gezeten.
Aangemoedigd door een andere grootmacht, het oranje-legioen, dat van links naar rechts altijd in beweging is, blijft ons elftal gezapig breien.
Op de schaarse momenten dat ze bij het
doel van de tegenstanders in de buurt komen, is het steeds een kluwen van wolligheid -denk aan schoolvoetbal- en bidden dat uit de wirwar zowaar een vrije schietkans komt. Die ze dan alsnog missen…
De (bege)leider van het breiclubje laat zelf evengoed talloze steken vallen en doet vervolgens een schuldbewust biechtje op camera. Maar een echte leider met zeggenschap binnen de groep is hij niet. Veel te bang -lijkt het- om het vaste breikliekje uit elkaar te halen en de, in het buitenland door de wol geverfde nieuwelingen, op te stellen.
“Het moet anders, het moet beter.”
Iedereen weet het, niemand doet het. En waar zij allen schuld hadden, werd Veerman gejudast.
Voor volk en vaderland GODdomme!