Geschreven door Sanneke d’Hont (pseudoniem)
Een massagraf naast het strand.
Nietsvermoedend rijd ik eind december naar het strand tussen Dishoek (Vlissingen) en Koudekerke. Ik kies voor de duinopgang en de parkeerplaats waar ik regelmatig heen ga. Het is super rustig, in tegenstelling tot het voorjaar en de zomer. Ik verheug mij al op een heerlijke relaxte duin- en strandwandeling samen met mijn hondje Oepsie.
Zodra ik de parkeerplaats oprijd, word ik getroffen door een pijnlijk beeld: alle bomen zijn tot op het onderste van hun stam afgezaagd. Voor mij uit strekt zich een massagraf, een war zone.
Er rest niets anders dan stronkstompjes en hier en daar wat verdwaalde opgestapelde takken. Waar zijn alle bomen gebleven? Bezorgd kijk ik naar de overgebleven stompjes van wat tot kort geleden nog stammen waren. Waren de bomen soms ziek van binnen?
Ik bestudeer het geheel nauwkeurig. Kerngezonde binnenkanten van de ooit levende bomen stralen mij tegemoet. Deze bomen waren kerngezond. Waarom zijn ze dan weggehaald? Rücksichtslos afgezaagd? Wat is hier de reden van? Nu is er voor de auto’s geen natuurlijke schaduw meer tijdens de zonnige en warme dagen. Bovendien is de parkeerplaats ontdaan van het enige stukje groen en charme dat zo’n überhaupt fantasieloze plek nog kan hebben. Ik snap er helemaal niets van en mijn plezier in de strandwandeling is enigszins vergald.
Wat moet ik hier nu mee? De gemeente bellen? De plantsoenendienst? Wie is hiervoor eindverantwoordelijk? De bomen haal ik er sowieso niet mee terug, maar ik wil deze schrik en verontwaardiging ook niet zomaar lijdzaam ondergaan. Hoe past deze bomengenocide in het narratief van de CO2 uitstoot, de zogenaamde klimaat-noodsituatie en de noodzaak tot het planten van bomen?
De wereld is gek geworden, dat wist ik al, maar de treurige aanblik van deze parkeerplaats maakt dat eens te meer weer heel duidelijk.